maandag 23 maart 2020

Perspectief: Een virus, levensduur en handenhygiëne

Afgelopen week lees ik met zowel vermaak, verbazing als irritatie verschillende berichten over de NCov-19. Wat mij vooral verbaast is hóe weinig kennis mensen eigenlijk hebben en wat me nóg meer verbaast is dat áls men geen kennis heeft, hoe weinig moeite men blijkbaar doet om die kennis op te doen. Wat dan weer resulteert in dat mensen heel gemakkelijk dingen van anderen aannemen, acties ondernemen die ofwel schadelijk zijn (dingen erger maken soms), ofwel helemaal niks uitmaken of veelal een vals gevoel van veiligheid geven. Waarom is men zo gebrand op 'fake news', maar is men niet bereid om - bij zoiets belangrijks als gezondheid en NCov-19 - na te gaan of iets écht is en/of de kennis op te doen. 

Ik zelf ben enorm nieuwsgierig van aard en wellicht ook wat opstandig. Dit maakt dat ik niet zo makkelijk dingen aanneem en eigenlijk bij alles wil weten waarom dingen zo zijn.
Iemand kan mij vertellen; was je handen met zeep want daar worden ze schoon van. Ik wil weten waarom ze dan schoon worden; wát doet die zeep? en wat is 'schoon?'..

Zo heb ik dat ook met NCov-19. Ik denk dat wat achtergrond informatie voor anderen helemaal zo gek dus nog niet is, dus ik deel de volgende info graag! Maar uiteraard; ga ook zelf op onderzoek uit en neem niet alles zomaar voor 'waar' aan.

Op een gegeven moment lees ik dat iemand stelt : "zolang je ramen en deuren gesloten houdt, dan kan het virus niet bij jou binnen komen"... 
Daar moet ik enerzijds om lachen, maar eigenlijk is het diep triest dát men dit denkt. Ongetwijfeld zijn er hele hordes mensen die op dit bericht alles in huis potdicht doen (=ongezond!), afval niet wegbrengen (= zeker ongezond!) en de deur absoluut niet open doen voor een eventuele persoon die aanbelt (dit kan dan wel verstandig zijn, maar wat als je boodschappen besteld?), terwijl ze daarmee zich veilig wanen van 'het virus'. Feit is dat het virus wel degelijk in een huis met gesloten ramen en deuren kan komen, tenzij je jouw huis heb ingericht als 'cleanroom' en overdruk en sluizen hebt met de buitenwereld en speciale filters voor de luchtzuivering. Ik denk echter dat maar weinig mensen die inrichting hebben. Zolang er lucht naar binnen stroomt die niet extreem gefilterd is en van alle pathogenen is ontdaan, komen met de luchtstroom gewoon virussen mee naar binnen als die zich in die luchtstroom bevinden.

Als je met een virus te maken hebt, is het handig te weten wat een virus eigenlijk is én hoe het zich gedraagt. https://nl.wikipedia.org/wiki/Virus_(biologie) is een bron, maar er zijn er meerdere "https://www.microbiologie.info/Virussen.html"is er ook ééntje bijvoorbeeld en zo ook: https://www.gezondheidsplein.nl/aandoeningen/virusinfectie/item39192  en - ook een interessant e(vooral ook vanwege het beeldmateriaal van glazen sculpturen: https://www.dvhn.nl/extra/Wat-is-een-virus-Over-de-mysterieuze-grens-tussen-leven-en-levenloosheid-25480060.html
Er zijn dus verschillende bronnen van informatie, handig is om informatie van verschillende bronnen te bekijken en ze niet gelijk per definitie voor waar aan te nemen, maar altijd vraagtekens te blijven zetten totdat duidelijk met kennis, wetenschap en bewijs en onderzoek is onderbouwd dat iets zo is (en dan nog zijn er uiteraard grijze gebieden)

Feit is dat virussen erg klein zijn. Feit is ook dat ze zich niet zonder een gastheer kunnen vermenigvuldigen. Een virusinfectie ontstaat door besmetting via de longen, maag-darmkanaal of huid (in specifieke omstandigheden of bij kapotte huid) of slijmvliezen.

Het inademen van lucht die iemand anders uitgehoest of geniest heeft kan dus een infectie veroorzaken, maar ook aanraken van besmette oppervlakten en/of eten/drinken van geïnfecteerde voedingsmiddelen kunnen een oorzaak zijn dat je besmet wordt met een virus. Met 6 miljard mensen op aarde is de kans groot dat je dus lucht inademt die een ander heeft uitgehoest of geniesd en welke virussen bevat. Gelukkig blijven virussen niet onbeperkt leven buiten het lichaam dat ze nodig hebben om zich te vermenigvuldigen. 

Het is een beetje afhankelijk van het virussoort hoe lang dat is. Zo kan een griepvirus op harde niet poreuze oppervlaktes 24 tot 48 uur overleven en op papier of kleding 8 tot 12 uur. Iemand met griep die dus een dag of zelfs twee dagen van te voren in een toilet is geweest en keurig de zeeppomp heeft gebruikt, heeft daar ongetwijfeld op die pomp virussen achter gelaten en als die pomp niet is schoongemaakt in de tussentijd en jij ook netjes je handen wast met zeep uit diezelfde pomp, dan kun je al snel het haasje zijn. Wil je dus zeker weten dat er geen virussen zitten op een oppervlakte dat jij aanraakt, dan zul je die eerst moeten desinfecteren (met de juiste middelen!) óf handschoenen moeten aantrekken.
Een coronavirus zoals het NCov-19 lijkt vooralsnog het een redelijk lange tijd uit te houden buiten de gastheer. Gemiddeld is het 4 tot 5 dagen, maar ze kunnen zelfs tot 9 dagen overleven (bron: https://www.scientias.nl/hoe-lang-kan-het-coronavirus-overleven/

Maar ook als we een 'vies' oppervlakte aanraken hebben we niet gelijk een ziekte te pakken. Onze huid is gelukkig niet één en al slijmvlies, maar is er - onder andere- om ons te beschermen tegen schadelijke invloeden van buitenaf (bacterien, virussen, vuil...).. Wat wél een probleem is, is dat we schijnbaar het heerlijk vinden om ons gezicht aan te raken, vingers in onze mond te stoppen, in onze ogen te wrijven en in onze neus te peuteren. Hier zitten wél slijmvliezen en met onze handen infecteren we deze dus met een virus als we niet nadat we een verontreinigd oppervlakte hebben aangeraakt onze handen eerst reinigen.

Voor het reinigen kunnen we 'ethanol' gebruiken (ethanol is aangetoond effectief bij het desinfecteren van oppervlakten), maar het haalt zichtbaar vuil wat slechter weg. We kunnen ook onze handen goed wassen. En goed wassen is ten minste 20 seconden en volgens een bepaalde aanpak. Bijvoorbeeld zoals op: https://www.youtube.com/watch?v=G6uBxC1yZfk of https://www.rodekruis.nl/nieuwsbericht/tips-om-risico-op-besmetting-en-verspreiding-coronavirus-te-verkleinen/ of - deze vind ik zelf wel aardig: https://www.cws.com/nl-NL/het-belang-van-handen-wassen. Dubbel safe: dan na het wassen en nadat je de ruimte verlaten hebt (en dus een deurklink vast hebt gepakt) nog even met een drupje desinfectievloeistof  nawrijven..en nee... een anti-bacteriele gel heeft niet altijd nut...(https://www.nu.nl/coronavirus/6034858/helpt-handgel-tegen-het-coronavirus-handen-wassen-met-zeep-is-beter.html) .

Toch is er ook geen reden tot paniek als je ineens onbedachtzaam in je ogen wrijft met 'vieze' handen. Ons lijf is namelijk uitgerust met een ingenieus defensie systeem, ook wel immuunsysteem genaamd. Heel veel bacterieën en virussen - vooral de 'mens-eigen' worden al onderschept en 'opgegeten'/ ingekapseld' 
Ons lijf blijkt / lijkt ook het Coronavirus te lijf te gaan. https://www.scientias.nl/wat-gebeurt-er-als-het-coronavirus-een-gezond-lichaam-infecteert/  en dat is best knap als je bedenkt dat het een voor het mens vreemd virus is (komt namelijk van een dier als oorsprong).

En toch maakt het complexe immuunsysteem ook dat niet iedereen opgewassen is tegen een infectie. Hoe we tegen indringers vechten en hoe succesvol we hierin zijn, is afhankelijk van onze 'weerstand'. Maar ook van de mate van infectie en wáar in het lichaam we geïnfecteerd raken. 

Wat precies jouw weerstand bepaald? Hoe gezond je leeft is er eentje, maar ook wat je eet en drinkt (een gezonde microbioom door veel gefermenteerd eten wordt bijvoorbeeld steeds vaker met onderzoeken onderbouwd als essentieel voor een goede weerstand), ben je verder gezond (geen ziekten of gebreken), ben je emotioneel in balans? etc etc. etc. 

Maar dat het eten van zuurkool of het drinken van zuurzaksap het Coronavirus zou vernietigen is weer zo'n bewering waar je je vraagtekens bij kunt stellen, hoewel ze ongetwijfeld bijdragen aan je weerstand en dus indirect wél bijdragen aan de strijd die je lijf er tegen levert...het is dus maar wat je perspectief dan is...

zondag 22 maart 2020

Noem me maar gekkie, maar ik ben klaar voor de coronapocalyps

Ooit kreeg ik op een “werving dag” (dat was rond 1999/ 2000) een workshop van het “vrekken echtpaar” over consuminderen. Het is mij altijd bijgebleven. Alternatief dingen gebruiken, maar ook tips en tricks van “de oude dagen” (oorlogs - en recessie tijd) . Dat ik sommige dingen hiervan ging toepassen vonden mensen maar raar...dingen (zelf) repareren? Wie doet dat nou?

Als experiment / voor de grap ben ik jaren geleden eens begonnen met “wat als de zombie-apocalyps nu zou beginnen, zou ik dan overleven?”. Eigenlijk was het een gedachte-experiment nav seizoen 1 van “the Walking dead”
Hoewel ik hierin niet “full fledge” (complete redneck prepper stijl) ging, ben ik toch eens gaan nadenken over wat je minimaal in huis zou moeten hebben van dingen zonder dat je dingen overmatig in huis haalt, maar ook; is datgene wát je al in huis hebt, voldoende om de dingen te kunnen doen die nodig zijn (alternatief voor verband bv). Mensen bestempelde me als paranoïde...”een gekkie” , zeker toen ik ging nadenken over een “EMP”...(had ik de zilverfolie hoedjes al in huis??)

Vorig jaar raakte ik bevlogen door de nowaste / duurzaamheid beweging en ging kijken naar reduceren van wegwerp en “slimme voorraden” van etenswaren bv. Wecken, fermenteren...hoorde daar allemaal bij.

Door mijn (toentertijd nog ongewilde) reis naar Suriname in 2017 leerde ik basale medische dingen, zoals hechten, bijvoorbeeld.

Het wakkerde ook de wens voor “zelfredzaam” / off the grid leven aan. Wat ook weer gepaard ging met het leren van allerlei dingen die vroeger heel gewoon waren, maar we door de consumptiemaatschappij zijn vergeten.

Voedsel verbouwen, jagen, vissen, (wild)plukken, kruiden-leer, kleding maken (naaien), dingen bouwen/maken/herstellen, alternatieve gezondheidszorg, imkeren...er zijn almaar weinig mensen die het allemaal kunnen, en ik ook ben nog voor enkele dingen “in de leer” of niet ik nog leren (jagen/schoonmaken en imkeren).

Dus toen iedereen acuut ging hamsteren, keek ik redelijk relaxed in mijn voorraadkast en maakte een “aanvullijstje”; die dingen die minder dan 50% “in stock” had, gingen op het lijstje, krijg je ze niet te pakken, ook geen nood. Geen vreemde dingen, een kilo pak suiker, een kilo pak meel, geen gekke dingen extra (zoals 5 kilo pannenkoeken meel wat je normaal nooit koopt en ook kunt maken van bloem en bakpoeder en wat vanille essence). Wat extra dingen zoals een blik “jackfruit” en een extra kilo blanke amandelen om zelf amandelmelk te kunnen maken.
Pepsi, monster en wijn zijn dingen die ik ipv de normale maand, nu ruimer op voorraad neem; evenals kattenvoer; want die van ons is nogal kieskeurig...Dus tóch een beetje gehamsterd
Enkele droge bonen van soorten die ik nog maar weinig heb bestel ik extra bij mijn “bonen mannetje”.

Tijdens mijn tocht, greep ik maar echt naast één ding en dat was een doosje paracetamol. Met een half door maandelijkse perikelen gebruikt doosje, wilde ik graag een extra stripje op voorraad...maar helaas. Toch ben ik niet helemaal onthand, want ik heb een pot moerasspirea staan en een goed extract hiervan, is een zwakke, maar voldoende vervanging. En als het echt moet, kan ik de bast van de witte berk van mijn buurman altijd nog koken...

Kortom... nu ik eigenlijk wel verwacht dat binnen enkele dagen de “full lockdown” uitgeroepen gaat worden door de hersenloze grote menigte die maar blijft socializen  (Hey het zijn net zombies...!!), ben ik gewoon klaar voor de coronapocalypse die daar ongetwijfeld op gaat volgen (als we er al niet in zitten). Hoe gekkie ben ik nu eigenlijk? 

donderdag 19 maart 2020

Absentio Anima Sani: de COVID-19 gerelateerde symptomen waar de RIVM niet over spreekt...

Dat COVID-19 op griep lijkt maar het zeker niet is, is -gelukkig- voor een steeds grotere groep mensen wel duidelijk. Dat iemand die niest niet per definitie een 'COVID'-lijder is, begint ook bij mensen te dagen. Dit allemaal dankzij die informatie die de RIVM aan ons Nederlanders geeft via hun website 'rivm.nl'. Er is echter een hele groep symptomen - gerelateerd aan SARS-COV-2- die niet door de RIVM beschreven worden en die een grote impact op onze samenleving hebben én het verloop van deze pandemie.

Wat ik heb geobserveerd ten aanzien van deze verschijnselen is het volgende:

Personen gaan compulsief hamsteren en hoewel er herhaaldelijk aan hen wordt verteld dat dit niet nodig is en zelfs wordt getoond met bewijzen dat dit niet nodig is, blijven deze personen een overdaad aan - onder andere- toiletpapier, droogwaren, conserven en reiniging/ontsmettingsmiddelen kopen.

Personen zijn er van overtuigd dat zíj specifiek immuun zijn voor alle virussen. Ze zijn er van overtuigd dat de afwezigheid van symptomen als 'verkoudheidsverschijnselen' of andere door het RIVM aangegeven symptomen het bewijs is dat zij het virus niet bij zich hebben. Deze personen willen dit benadrukken door zich expliciet niet te conformeren aan het verzoek 'social distancing' en zoeken elkaar juist op in -bijvoorbeeld- 'Lock Down party's'.
Een variant hierop is 'mijn kinderen zijn immuun' of 'kinderen kunnen het virus niet overdragen'...
Nee mensen: kinderen zijn minder vatbaar, maar kunnen het wel krijgen en kunnen zeker dragers zijn én het dus overdragen (júist met hun snotneuzen en gesabbel overal aan...!!!) ; als scholen dus sluiten, ga dan niet met zijn alleen naar binnenspeeltuinen als 'Ballorig', 'Monkey Town' of 'Smalland'!!!

Personen lijken cognitieve vaardigheden te verliezen. Een bericht als 'alleen bij binnen reizen' verwordt bij deze populatie: "ook van toepassing op 'naar buiten reizen'" (en vice versa). Een advies van een instantie is ineens verworden tot een verplichting. Een bericht als 'u mag het huis nog uit om de noodzakelijke boodschappen te doen" wordt beleefd als "u kunt dagelijks uw kopje koffie nog komen doen met al uw buurtgenoten bij de koffiecorner in uw lokale supermarkt". De afstand van 1,5 meter in een wachtrij is voor deze personen een kans om voor te piepen want de kennis dat deze 1,5 meter niet voor hen bedoeld is, maar dat dit de 'social distancing' afstand is, is in hun hersenen nog niet verwerkt als kennis.

Personen zijn OostIndisch Egoïstisch. Dit is een variant op 'OostIndisch Doof', dit zijn mensen die op diverse berichtgevingen (social media) doen hoe sociaal ze wel niet zijn en hoe egoïstisch en asociaal bepaald gedrag wel niet is bij anderen. Ze wijzen met vingers en nagelen anderen aan de schandpaal 'hoe erg ze wel niet zijn'. Daarbij wordt de beweegreden of context van de ander compleet genegeerd. Het zijn die mensen die zeggen "Je zou ook eens aan de ander moeten denken", terwijl ze zelf  júist niet aan die persoon denken waar ze die boodschap aan sturen én - nog erger- vervolgens zelf zeer asociaal gedrag vertonen.
Boos werd ik bijvoorbeeld van (ik citeer (bijna): "daarbij wist ik  [product x]  af te troggelen van [persoon x] omdat ik hoorde dat het nergens anders meer te koop was". Dat 'persoon x' , die dat dan hoogstwaarschijnlijk maar uit goedheid heeft gegeven, vervolgens dat 'product x' met grote zekerheid vanuit eigen zak moet betalen omdat baas van persoon x dat niet vergoed is de persoon die het aftroggelde maar even ontgaan...(en dat vervolgens andere mensen dat een mooi verhaal vinden, vind ik helemaal )&()&@#*~ - onbegrijpelijk laten we maar zeggen)
Mensen zijn sociaal en altruïstisch wanneer dit hen goed afschildert bij anderen en social media, maar feitelijk gaan ze gewoon voor asociaal en egoïstisch wanneer het hen zelf het beste uitkomt.

Personen negeren de (wetenschappelijke) feiten en cijfers. Het gekke is dat deze personen de mensen die nu zeggen dat de aarde plat is, voor 'gekkies' uitmaken. Deze personen zijn er van overtuigd dat 'het virus zo erg niet is', dat 'deze maatregelen allemaal overdreven zijn', 'dat thuiswerken onzin is' (en dat is helemaal schadelijk als dit een werkgever betreft en de werknemers dus met alle zorgen van dien zich dienen te melden op de werkplek met veel collega's bijeen!) en dat 'allemaal wel overwaait' of 'bij een gemiddelde stevige griep is het erger'. Hoe de wetenschap ook publiceert, hoe de cijfers ook anders laten zien; deze mensen weigeren in te zien dat COVID-19 toch echt een ander verhaal is. Zélf mensen die gezinsleden hebben die behoren tot de COVID-19-risicogroepen (Astma, hartkwalen etc.)  heb ik dit gedrag zien vertonen.
Ik plaatste een overzicht waar in stond 'bron RIVM', maar feitelijk was dit niet getoetst... mensen namen het klakkeloos over en deelde het zonder nadenken...zonder enige bron-onderzoek te doen (en ik moet toegeven; ook ik had 'm zonder toetsen gedeeld)

Verder heb ik een -gelukkige zeldzaam- geval weten te noteren van een 'vechtpartijen bij het niet kunnen verkrijgen van een product' en een geval van  'ik weiger hulp omdat het niet van mijn land is' (deze laatste is gelukkig dus maar 1 persoon, maar die is wel -helaas- president van dat land).

De symptomen die ik hierboven beschrijf, worden niet beschreven door de RIVM maar zijn mijn inziens wel symptomen die zeer hardnekkig zijn én tot op de wortel uitgeroeid dienen te worden; dit mogen we niet tolereren als maatschappij en dienen we aan de kaak te blijven stellen. Ik ben van mening dat ze namelijk veel impact hebben op zowel de samenleving algemeen als het verloop van deze COVID-19 pandemie.

Laten we alsjeblieft een vuist maken tegen deze groep symptomen die ik noem: Absentio Anima Sani.
Oftewel: afwezigheid van gezond verstand!

zondag 30 juni 2019

Stilte door Slipknot

Als je er nog nooit mee van doen hebt gehad is het lastig voor te stellen dat burenherrie een punt kan zijn, maar als - helaas- ervaringsdeskundige kan ik zeggen dat het écht tot spanningen kan leiden.

Toen wij kwamen wonen waar wij nu wonen was alles rustig en vredig ten opzichte van de buren. Manlief houdt nogal van wat steviger muziek, dus we stemden met de buren af wat het maximaal geluidsniveau was. We draaiden de volume knop net zo lang omhoog totdat de buren hem hoorden en zette toen een streepje met stift op dat niveau en voor die momenten dat manlief wat luider van zijn muziek wilde genieten, kochten we een (kwalitatief hoogwaardige) koptelefoon. Deze laatste kochten we draadloos zodat op de dagen dat we de deur open wilden hebben of in de tuin wilden zitten ook de buren niet tot overlast zouden zijn.

Na nog geen jaar in harmonie te hebben gewoond, kwamen daar 'de Engelsen'. Een echtpaar waarvan zij regelrecht uit 'Slaugh' zou kunnen komen. Zij was nogal aan de maat, niet allen qua lijfelijke omvang, maar ook qua stemgeluid.  Daarbij- volgens mij- niet gespeend van enig intellect of enig buurlijk fatsoen. 'Plat, achterbuurts Engels' zou ik het noemen. De kindernamen ken ik alleen als 'AAAAMMMMIIIIEEE!!!!' en  'CHAAAAAAASSEEEE!!!!' voor respectievelijk 'Amy' en 'Chase' en we weten inmiddels wat haar echtgenoot allemaal mee moet nemen in de auto omdat ze dat 'fijntjes' roept vanuit de achterdeur naar hem bij de auto. Ongeveer een afstand van 30 meter waar onze tuin tussenin ligt. Waarbij hij overigens niet schuwt om regelmatig op zeer verheven geluidsniveau te vertellen wat hij er van denkt dat zij zo naar hem schreeuwt.Nog maar niet te spreken van het briljante idee dat ze had om een kinderdagverblijf 'spontaan' te beginnen: iedere dag bij thuiskomst een kakofonie van kinderen waarbij zij probeerde er bovenuit te schreeuwen: zonder dat ze ooit - zoals de wet voorschrijft- een hinderwetvergunning met daarbij horend onderzoek had aangevraagd. Kinderdagverblijven, hondenopvang:  je moet je omwonenden dan om toestemming vragen met een vergunningsaanvraag. Maar zij had bedacht dat 'dikkerds uit Slaugh' dat niet nodig hadden. Evenmin als opgaven aan de belastingdienst... wat wij later begrepen uit een (wederom luide) discussie die ze voerde met haar moeder over een aanslag.....

Na enkele jaren kochten we een caravan om in ieder geval de weekeinden maar weg te zijn van de herrie; het was ondragelijk geworden. We besloten om de confrontatie uit de weg te gaan in plaats van aan te spreken, want het laatste is niet ons sterkste punt en we wilden ook koste wat koste eventueel ruzies voorkomen.  Je moet er toch wonen en we wilden liever geen ruzie met 'achterbuurt' Engelsen.

Ik kan me nog herinneren dat het bord 'TE KOOP' op de woning verscheen. We kochten een fles champagne voor het moment dat ook de toevoeging 'verkocht' er op zou staan.

Dat duurde gelukkig niet al te lang.

Ik herinner me nog het moment dat DIE oranje sticker op het 'te koop' bordje stond. Ik herinner met nog dat ik manlief direct een berichtje stuurde dat het zo ver was en dat we vervolgens besloten om de fles champagne pas open te trekken als ze echt de eerste meubels uit huis zouden tillen, bang om de mogelijkheid dat de verkoper zich zouden bedenken.

Enkele maanden, bijna een jaar genoten we intens van de rust die terug was gekeerd. Geen viswijf meer. Geen geschreeuw. Geen ruzieënde kinderen... en we konden 's avonds gewoon in de tuin zitten en genieten van het weer.

Nieuwe buren kwamen en gingen weer.

En nu is er een nieuw stel. Net 'vers' ouders geworden. Enkele maanden heeft het bord dat ze een zoon hadden gekregen op de ramen gehangen.

En.. nu het mooi weer is en wij van de warmere zomerdagen in de tuin proberen te genieten komen we achter twee dingen.
1.: zoonlief is een huilbaby
2.: men houdt van (hard)house muziek.

Nu zouden beiden voor ons geen probleem moeten zijn. als je de deur dicht houdt of je muziek binnenshuis houdt. Maar Hobbie 2 houdt 1 wakker en/of maakt deze aan het huilen. En 1 willen ze overstemmen met 2 door deze te ventileren mbv een draagbare box in de tuin....

DRAMA dus.

En dus stelde ik manlief voor het eerst sinds we hier wonen de vraag om de geluidsknop ver over het zwarte streepje te draaien en een plaatje van de collectie op te zetten, al was het maar voor enkele minuten. ...

Na twee minuten 'Slipknot' op bijna live geluidsniveau te hebben aangehoord (ja, onze geluidset kán het wel produceren ;-)) vroeg ik een terugkeer naar normaal geluidsniveau.

Enkele minuten later werd ook de boombox bij de buren het zwijgen opgelegd.

Direct aanspreken in niet zo ons ding, maar gelukkig spreek muziek een universele taal ook al zijn de dialecten verschillend. Wie had ooit gedacht dat een tweetal minuten  'Slipknot' genoeg was om de boodschap dat wij niet van hardhouse muziek op de stille zondagmiddag houden, uit te dragen.

En dan zeg ik toch op zijn zondags... AMEN!!!

donderdag 6 juni 2019

Suikerchallenge lastiger dan gedacht...

Enige weken geleden kwam ik bij het lezen van de reclamefolder van de EkoPlaza de vermelding van de 'nationale suikerchallenge' tegen, (#suikerchallenge is de hashtag voor social media). Een initiatief van het diabetesfonds, waarbij de uitdaging is om een week lang geen vrije suikers te gebruiken. Vrije suikers zijn suikers die toegevoegd zijn aan producten plus alle suikers die van nature aanwezig zijn in honing, siropen, vruchtensappen en vruchtenconcentraat.

Blijkbaar krijgen we anno 2019 een equivalent van 28 klontjes suiker binnen per persoon per dag, zo'n slordige 40 kilo per jaar. Dat is schrikbarend veel.

Vol enthousiasme meldde ik mij aan op de site; hoe moeilijk kon het zijn? Ik neem 's morgens een kopje koffie met één suikerklontje, drink geen frisdrank en ben gek op noten en fruit. 

Nu aan het begin van de vierde dag denk ik er íets anders over. 

Ten eerste gebruik ik meer producten die vrije suikers bevatten en ten tweede zitten vrije suikers ook in meer producten dan ik dacht; en vooral dat laatste is écht schandalig!! Waarom zit er verdorie overal suiker in, zelfs in producten waar dat helemaal niet nodig is?

Ook wel eigenaardig als je er op let: Biologische yoghurt van Campina (vol) bevat 5,7 gr koolhydraten, waarvan 5,7 suikers. Dat zullen dan van nature aanwezige suikers zijn(?), maar waarom heeft 'halfvol' dan  '6,0' gram? Je zou toch verwachten dat dit op zijn minst gelijk is en het vet gehalveerd. Niet dat het aantal koolhydraten meer wordt... 
Overigens zag ik ook dat Campina nu drie smaken biologische vruchtenyoghurt in het assortiment heeft en die ga ik toch mooi proberen na de suikerchallenge week (want er zitten uiteraard wél suikers in...).
De Abbotkinney kokosstart naturel heeft overigens geen toegevoegde suikers en de aanwezige koolhydraten liggen lager dan bij gewone yoghurt.

Zoals gezegd, ik ben geen fan van frisdrank, al drink ik zo nu en dan best een colaatje. Dit was een makkelijke om tot nu toe ontwijken - dacht ik. Tot ik mezelf betrapte dat ik tóch met een flesje 'naturfrisk - pepermunt' stond. Weliswaar geen toegevoegde suiker, maar - en dat was ik éven vergeten in de tussentijd- wél gebaseerd op vruchtensap. 
Het is dus - blijkbaar- echt alleen water, thee en koffie.

zelfs koffiemelk bevat vrije suikers
Maar met die koffie is het ook nog uitkijken geblazen! Gelukkig is de 'weerribben koffiemelk' alleen 'Gesteriliseerde geëvaporeerde biologische volle melk' (kortweg "room") , maar als ik een ander bekend NL merk had gebruikt dan bevat het 'melk, melkeiwit, karamel en betacaroteen'; verborgen suiker dus! En de middagthee kan ik niet zoeten met honing (lekker die middagthee met een drupje...maar nee dus...).
Appelsap, jus d'orange (niet vers geperst) ... allemaal no-go. 

Ik ben gelukkig wel een echte puur-sapjes en smoothie fan. Waarbij ik er vanuit ga dat eigen pure sappen wél mogen; denk aan (verse, biologische) bieten/wortel/gembersap en een (zelfgemaakte) smoothie met amandelmelk en banaan en wat (pure) cacaopoeder. één maal daags neem ik een sap en één maal daags een smoothie. Dat deed ik voor deze challenge ook al, maar deze week is de smoothie dus niet gezoet met een drupje honing. 

Een rode biet wrap met geitenkaas, gekocht als lunch omdat ik dacht 'gezond bezig'"!, bevat verdorie ook honing én ook nog suiker.  Overigens zijn de meeste kant-en-klaar dingen voorzien van suiker én zout. 

Een snoepje van ingedikt vruchtenconcentraat, met alleen van nature aanwezige suikers, kan dus ook niet. En ik dacht nog wel dat het een mooi 'zonde' momentje kon zijn in de middag, want ik ben een immense zoetekauw en snoepkont. Dus dan maar aan het gedroogde fruit, op zich lekker, maar ik mis toch dat 'gummie-dingetje' er bij en eigenlijk mis ik mijn dropjes óók. 

En dan belanden we langzaamaan in de avond. 

Twee obstakels: 
1. de overwerkmaaltijden als je 's avonds niet thuis eet.
Luxe broodjes met geitenkaas en walnoten en ... honing. Kaas met - gezoete - mosterdsaus... kroket met - gezoete-  mosterd. Dat kan dus niet zonder meer zonder een suikerbijdrage. Eten moet dus mee vanaf huis als je echt suikervrij wilt.
2. ingredienten waar je mee kookt bevatten dus óók suikers.

Meukvrije mayo... bron : blijzondersuiker.nl
Ketchup, mosterd, mayonnaise... , al heb je wel een ongezoete versie van ketchup (én kun je het zelf ook maken). Er is ook specifiek 'suikervrije mayonaise' (bv AH merk), wat eigenlijk idioot is, want mayonaise hoort eigenlijk helemaal geen suiker te bevatten. De meeste mayo's bevatten echter suiker. 


De consumentengids: 
"Een minpunt is dat aan alle mayonaises uit deze test wat suiker en zout is toegevoegd. Gemiddeld bevat mayonaise 1% zout en 2,5% suiker. In de mayonaise van Jumbo zit met ruim 4% de meeste suiker, in de Hellmann’s met 1,4% het meeste zout. Van Wijngaarden voegt het minste zout (0,6%) en suiker (0,8%) toe."

En dan ben je lekker éindelijk thuis..neerploffen op de bank, wijntje erbij ... even niks...  Precies : even niks. Niks geen wijn. Tja, dat was nou precies zo'n ding waar ik niet over nagedacht had. Chips? Nope; ook in zoute chips zit zoet... in de vorm an fructose bijvoorbeeld. 

Die suikerchallenge is dus toch nog een stuk lastiger dan ik dacht. 


dinsdag 4 juni 2019

Time for change, tijd voor verandering

My last post before this one, was dated 28th december 2016. So I can genuinly say that it has been a while. I have been blogging, but  just not on this blog. I've been blogging on my Surinam-adventure (and still am) (in Dutch), did some columns for TestNet and some writing on Facebook and/or LinkedIn. Last couple of months I've been overthinking a lot and I have made some changes and made some desiscions. 

One of them is that I'm going to blog in -mainly- Dutch from now on and the other is that the topics are going to be more diverse. Not only my work, expertise and conferences I visit (software testing), but also stuff on my hobby (trauma simulation, crafting, cooking, hiking) and my new study I've picked up on natural healing methods (herbalism, relaxation coaching, healing foods). I also want to blog about what concerns me and about stuff that still facinates me and makes me wonder. Basically: I'm going to blog on stuff that I like and people are invited to read along... 

-------------

Mijn laatste post voor deze, dateerde al weer van 28 december 2016. Ik kan dus wel stellen dat het een tijdje geleden is. Ik heb wel geblogd, maar alleen niet op deze blog. Ik heb geblogd over mijn Suriname-avontuur (en nog steeds), heb wat columns geschreven voor TestNet en heb zo nu en dan wat geschreven op LinkedIn en/of FaceBook. De laatste paar maanden heb ik veel overdacht en heb ik een paar veranderingen doorgevoerd als ook een aantal besluiten genomen.

Een daarvan is dat ik deze blog voortaan -voornamelijk- in het Nederlands ga schrijven en de andere is dat de onderwerpen meer divers worden. Niet alleen over mijn werk, specialisme en de conferenties die ik bezoek (software testen), maar ook over mijn hobby (traumasimulatie, handwerkhobby's, koken, wandelen) en mijn nieuwe opleiding natuurgeneeswijzen (kruidengeneeskunde, ontspanningscoach , voedingskunde). Ik wil ook bloggen over dat wat mij bezighoudt, waar ik me zorgen over maak en waar ik mij over verwonder. Kortom: ik ga bloggen over dingen die ik leuk vind en iedereen is uitgenodigd om mee te lezen...

woensdag 28 december 2016

Agile Testing Days Diary - Second Day

Lean Coffee seems to be a problem for me to attend as I’m still sipping my coffee and eating breakfast as I see people flocking in the Fritz bar for this event. I didn’t even go to bed that late last night, comparing to other attendees who partied-on till 4-ish this morning. I remember a tweet of Richard Bradshaw, stating he brought his own pillow and thinking ‘what nonsense’, but I’m sure to bring my own pillow next year too. The Dorint mattresses are as hard as the pillows are airy; meaning that when you put your head on it: it’s gone - totally flat. I tried folding it in four, but that didn’t help much.


Well, I was on time for the keynote where Diana Larsen, also known on twitter as DianaOfPortland, presented ‘Liftoff: Start & Sustain Successful Agile Teams’.  Instead of using ‘Kickoff’, the ‘Lift Off’ is a better way of heading towards a destination called: “High Value Delivery”.  But before you can Liftoff, you must ask yourself if your product has a committed sponsor and identified product manager, if they can articulate the business case for the product, if someone has allocated the funding and a budget to start the endeavour and if the intention of what you want the team(s) to accomplish is clear.  If so, you can move on to the next step. But before getting to that, you must be aware- although many people don’t like the notion of being a ‘system’- that teams are complex, adaptive systems, with interactions, emotions and the occasional ‘naughty guy’. Being aware of this sets the basis of also being able to create the factors for success. You will also be able to work on something that is called ‘cohesion’ in teams, people that have worked in very cohesive teams will know what she’s talking about and Diana states that once you’ve experienced such a team you’ll always be trying to find a team like that again. Group cohesion is a multifaceted process with four main components which are; social relations, task relations, perceived unity and emotions. She also states: “One learns best when we feel more alive”  and she elaborates on the conditions to be set to promote learning. What I liked the best of this keynote however, was the part about appealing to the humanness. I thought up the term  ‘Sensatory Pleasing’, and my mind started to wander off to what one can do to please the senses, making people feel good and thus not only make the liftoff a success, but also help with group cohesion. Food, drinks, colors, pictures, music ánd smells; it might be very interesting to see if you put an effort into these aspects have that impact when starting a project....  I get back to the keynote again to see something on team chartering and setting goals. I was also charmed by the concept of a test-driven mission;  Make the tests during the Liftoff, test during the journey.  Because everything IS driven by testing in Agile. This keynote inspired me to get into dept of the matter more. If you are interested too, Diana has written a book about Liftoff: https://pragprog.com/book/liftoff/liftoff-second-edition and more information on Diana can be found here: http://www.futureworksconsulting.com/about/diana-larsen

The next track I visited was a ‘New Voice’ track. It was called ‘Sketching User Stories, Making user stories easy and interesting for the whole team and the new voice to be heard was: Viktorija Manevska (@viki_iki). I really like the visualisation stuff in software development and Viktorija does a good job in explaining the benefits of using pictures to get everybody on the same page. I like the statement: “someone explains 3 times and says 'do I have to draw you a picture'. If you could draw it why didn't you start with that?”. She explains how imagery triggers another part of the brain, stimulating to ask deeper questions.  She also shows the tools she uses, like paint and balsamic. Tools don’t have to be highly advances, as long as the meet the purpose used for. But a real powerful thing happens when she shows a description to fold a Christmas tree (origami like) from a piece of coloured paper. The whole room struggles to fold something into the requested item, but – as far as I can tell- nobody manages this in the allotted amount of time. Then she shows imagery of the way to fold the tree, a bit like the way IKEA uses images to explain how to assemble their furniture, and she assigns us to the same task. An behold; everybody is able to fold the tree and in half of the allotted time!  And to shamelessly plug my (Dutch) blog on TestNet about visualisation: https://nieuws.testnet.org/vak/een-beeld-zegt-meer-dan-duizend-woorden/  (to be translated in English in the near future on the FunTESTic blog)

I ran into a PACKED (!!!) room to hear Maaike Brinkhof on ‘Mapping Biases to Testing’, I was lucky to have one of the last seats, but ended up sharing two chairs –forming a provisionally made bench- with three persons. She started with a survey which worked partly. Again: the audio-video monster was haunting the premises and it affected Maaike’s presentation too. (slidedeck: https://drive.google.com/drive/folders/0By2lWBEOcdiocDhoYmdUc2lUeU0) . Whether we like it or not; we are all biased. Maaike explains some of the biases we as testers are influenced by. She elaborates on the ‘confirmation bias’, being the mother of all biases and effortlessly (she seriously has great English speaking abilities!) goes to the Halo-effect, ‘what you see is all there is’, availability heuristic and closing the loop with referring to the confirmation bias again. The anchoring effect is explained after that. She also refers to a must-read book, mentioned at least three times in her talk, which is called: thinking fast and slow from the author Daniel Khaneman. The book greatly influenced her apparently. I think everybody is biased in some way, I like that Maaike is explaining what certain biases impact us in testing and what behaviour is connected to that.
In the break I notice something: Huib Schoots who is doing the keynote after the break is really, very energetic and seems to become more so by every minute that passes, while I’m getting more and more quite now my workshop is approaching. Is this a different physical effect that is a difference between an introvert (me) and and extrovert (Huib)? In other words: do extroverts become more energetic and introverts more into themselves when a talk to be given by them is to be given? Hmmm..more food for thought...

After setting up the room for my workshop , I attend the next keynote; One upon a time by Huib Schoots and Alex Schladebeck. The keynote is all about storytelling and a commercial about ‘best buds’ is shown, where I –seriously- get emotional (sappy stuff!!!). https://www.youtube.com/watch?v=dlNO2trC-mk We as humans have the capability of storytelling and it’s a powerful instrument. An exercise is done where we have to tell a story about our  project and our failure. The sound in the room is enormous and the energy produced is awesome. They also tell about the science behind storytelling. Although I like science facts, I can’t help but think that (yes... it’s the Halo-effect taking over) that everything has to have a scientific basis nowadays because else it won’t be useful, fun or valuable. I like to have some magic, some imagination and some thinking of my own left. I can’t help it, but I get annoyed because I blame certain ‘skools’ for this. Why can’t we just state things without spending numerous slides on the scientific basis and just be cool with that??? It ruins the keynote for me a bit. I notice I’m annoyed, angry and particularly biased at this moment. Luckily Alex is then telling about her experience with her violin and her special connection to it. Making the keynote having something special again. Storytelling to me is about emotions, tension, climax and inspiring imaginative processes. I feel strongly about the power of storytelling and in this matter I think this keynote is valuable. I also think that imagination and cold-hard facts are more difficult to combine. In my mind-cabinet, I’m making a note titled ‘scientific and factual storytelling’ to make a distinction with regards to storytelling for the sake of entertainment, motivation and other ways of storytelling.

My workshop is up next. It isn’t crowded at all. That at first feels like a disappointment. I’ve put so much effort in this workshop. But then the magic happens. The attendees that are there, and I have to keep reminding myself that it’s not the numbers that count but the involvement (!!), are really engaged in the topic. Bearing with me. Although it might seem I’ve loads of experience in speaking, it’s a huge effort for me and I still get very anxious and nervous when I have to ‘perform’. I’m giving it all of my energy and luckily for me: it paid off. I think deductive games are a fun way to inspire and motivate our inquisitive mindset; so why not use those to help design better user stories and question specifications. I was really grateful for having such an engaging and enthusiastic group of people in my workshop and I felt really blessed. And thanks to Eddy Bruin, I now know that actually playing a game of WhoIsIt? Helps clarify the intentions.

I cleaned out the room afterward and was a tit-tat late for the keynote of Keith Klain. And what a timing to enter a room and seeing a slide stating: “I don't know what the #$%&! I'm doing” , why I wasn’t at the keynote from the beginning It felt like a completely appropriate slide at that moment.  I didn’t get much of the talk though, I was till unwinding and getting to myself from the workshop. Like I said, it takes a lot of energy and a lot of effort for me to do these kind of things, so the keynote; although I really wanted to snatch some learning stuff from it, It just didn’t stick. I did get something about ‘tool fetishism’ and the purpose of doing things. But I hope that the published slide-deck will refresh my memory again.

After the keynote the sponsors and exhibitors did a speed round and after that food and drinks were available in the lobby.  I planned and managed to attend the ‘Beer tasting and testing’ workshop by Eddy Bruin and Bram Bronneberg in the Fritz bar at 19:30. I was there early, because the places available were limited. Bram and Eddy had prepared a couple of rounds where everybody got a beer and a description of two beers on paper. By tasting the beers you had to figure out which beer was in your glass. I know one thing; I’m not good at tasting beer! I had the ‘Berliner Weisse’ correct (the other description was of the Saison). But tasting the difference between ‘outmeal stout’ and ‘schwarzbier’ was a bit more difficult and I failed to taste the distinction between ‘Belgian Blonde Ale’ and ‘Belgian Golden Strong Ale’ (which I felt quite embarrassed about since I like the Delirium Tremens a lot). I got the Belgian Dubbel correct, being not the ‘Doppelbock’, but managed to fail again with the choice between ‘Belgian Dark Strong Ale (Quadruple)’ and the ‘English Barleywine’. After the tasting, the ‘testing’ began. All attendees got a ‘bingocard’ and a description of defects in beer, that can occur when making errors during the brewing process. Apparently there are tablets that you can add to beer that mimic those flaws. The tablets were added to the beer and the attendees had to guess which error was made. That was very difficult and I managed to get them all wrong. But then again... I wasn’t really looking forward tasting ‘skunk-taste’, ‘sewage-flavour’ and ‘baby-puke’. Which respectively stand for ‘lightstruck  a strong skunk like flavour imparted to beer that has been exposed to sunlight for too long’, ‘mercaptan, a drain like flavour that occurs in beer due to aging and oxidisation once packaged’ and ‘butyric, a baby sick or cheesy flavour formed by bacteria during wort production or in sugar syrups’...

After the tasting and testing, I felt very jolly, I went to the cabaret by Mephistoteles Fassbinder. A role perfectly performed by Daniel Maslyn. I agreed to telling a story there. An anecdote about me being a simulation victim and about ‘hairy bits down-there’ (you know what I mean...*blush*). Don’t worry; it’s not having the actual hair ‘down-there’ but about a special made pair of trousers to do delivery-drills at the obstetrics department of the hospital. But it makes an hilarious story. I think it was well received, considering all the other acts performing at the cabaret. Like the awesome performance of Alex Schladebeck and Tomm Roden, Gil Zilberfeld, George Dinnwiddy (as Cat), Four Yorkshire men and a sing-a-long of Test me tender...

During the cabaret Morten Hougaard and me also had to perform some real first aid, when somebody bumped into a doorpost holding a glass, which chattered and cut up the person’s hand.. Luckily in first-aid there is an universal language J. Some of it wasn’t serious, but one finger was really cut up very badly and we send the person to the hospital, where 3 stitches were the result of the venture.


The evening thus turned out to be quite adventurous and when entering the bar I seemed to have started a trending topic, because both groups I joined were talking about body hair and shaving-anecdotes. At 1-ish I really became very tired and decided to leave the crowd to face the hard-mattress-and-flat-cushion bed.