dinsdag 25 mei 2021

Als je er eenmaal overheen bent...

Waaroverheen? Nou schroom of schaamte of twijfel.

Ik heb een tijd zitten overpeinzen of ik nu wel of niet de stap zou maken. Wat zouden anderen er van denken? Maak ik mezelf niet belachelijk?

Ik begon met voorbereiden. Wat heb ik er voor nodig?  Wat wordt het doel of moet ik gewoon 'gaan met die banaan'...

Met de aanschaf van een grijpertje werd het al concreter.

Maar de eerste paar maanden bleef het ding in een hoekje in de gang staan. Hij werd op een gegeven moment zelfs even bewoond door een spinnetje, die bij een stofbeurt zijn heil verder buiten moest zoeken.

Het ding bleef echter in mijn gedachten branden.

Deze maand (mei) is de maand waar 'bewegen' een gewoonte moet worden welke ik aan mijn routines wil toevoegen. Elke dag minimaal een kwartiertje. Dus ik bedacht een rondje dat zo ongeveer een kwartiertje duurt.

Iedere dag maakte ik het rondje. 

Iedere dag kwam ik langs steeds meer voorwerpen waarbij ik dacht... mijn grijpertje...

Dus op een ochtend toen ik terug kwam van een wandeling. Pakte ik het grijpertje. Ik pakte gelijk een afvalzakje en een handschoen en zette hem naast de voordeur. 

De volgende ochtend toog ik mét grijpertje, zakje en handschoenen naar buiten en begon aan mijn rondje. 

In plaats van wandelen was ik nu aan het plandelen.

Ik kan nu uit ervaring zeggen dat het goed voelt om dingen een stukje beter te maken, ook al is het andermans rommel die ik opruim. Het is in ieder geval weer minder troep op straat waar putten van verstopt kunnen raken of vogels en/of andere diertjes in verstrikt kunnen raken. Het is minder plastic op een plek waar het kan 'niet-vergaan' tot microplastics die in het milieu terecht komen.

Heb ik nog schaamte? Nope.

Sterker nog, ik zie anderen die mij zien 'grijpen' met een gevoel van schaamte kijken. Of dat schaamte is van iemand die een 'vervuiler' is of schaamte dat ze zelf alleen kijken niet niet DOEN?

Dus ik recht mijn rug, glimlach en voel mijzelf trots. 

Iedere Plandeling draag ik bij aan een stukje schonere wereld en dat is verreweg iets om je voor te schamen!

vrijdag 7 mei 2021

Welles / nietes

Deze week moest ik (wederom) voor een coronatest., de vorige keer was 19 juni 2020.  Ik was gelukkig- weet ik sinds vandaag- negatief. Ik ben nog niet zo vaak blij geweest dat ik negatief was en niet positief. Ondanks dat mensen mij iedere keer zeggen dat ik toch wat '' positiever' moet zijn …Maar blijkbaar was ik dus 'gewoon verkouden'... dat is al waardeloos genoeg trouwens....maar...

Voor corona was je verkouden, snoot je je neus, nam je een paracetamol, voelde je je 'k*t*/ waardeloos en ging je gewoon door. Je kon écht wel een dagje op 'minder dan optimaal' werken. 

Nu: test, in quarantaine...je neus snuiten en wacht op de uitslag... een paracetamol nemen, behalve k/-*t* ben je ook zenuwachtig/ onzeker over de testuitslag en kan je alleen online/ in quarantaine door...

Waag het niet om naar je werkplek te gaan.... Waar je voorheen met een pakjes zakdoekjes en neusspray uit kwam... nu ben je zoals de Lepra-patiënt vroeger.... hoe DURF je ook maar in de buurt van anderen te komen....kuchje... niezen... AAARRRHGGGGHHHH!!!!

Behalve dat je je dus ellendig voelt door je verkoudheid, zit je dus OOK in de onzekerheid over die test. Het voelt toch als een soort examen én je kunt nergens heen én je - ik in ieder geval wel- zorgen of je niet iemand anders hebt geïnfecteerd.

Daarmee bedacht ik me dat niet alleen het 'hebben van covid-19' een impact heeft, maar dus ook het 'simpel hebben' van verkoudheden, griepjes - in mijn geval - neusvliesontsteking- kent nu een andere beleving, namelijk: heb ik het wel of heb ik het niet.... is het gewoon iets als een verkoudheid of een griepje of is het Covid en kan ik iemand - potentieel - doodziek maken....dat geeft extra zorgen en daar heeft vast niemand in het COVID-gewel over nagedacht...

Hoe denk jij over verkoudheden, griep of het hebben van Covid???

zondag 2 mei 2021

Emotionele belangenverstrengeling: Wat als men helemaal niet wíl dat het voorbij gaat...

Afgelopen week hoorden we dat de maatregelen niet worden versoepeld, de nieuwslezer vertelde ons dat het kabinet het niet aan durfde twee keer 'het OMT advies in de wind te slaan'. 

Voor wie het nog niet weet. Het OMT is het 'outbreak management team'. Het Outbreak Management Team (OMT) is een Nederlands adviesorgaan dat de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) en de Ministeriële Commissie Crisisbeheersing (MCCb) adviseert bij de bestrijding van een epidemie; het advies beperkt zich tot de medische invalshoek van de epidemie. 

Op de site van het RIVM is ook het volgende te lezen: De OMT-leden geven onafhankelijk advies. Om transparant te zijn en belangenverstrengeling te voorkomen, vult elk lid voor een OMT een belangenverklaring in. Deze ‘Code ter voorkoming van oneigenlijke beïnvloeding door belangenverstrengeling’ vraagt informatie over (neven)functies, persoonlijke financiële belangen en onderzoeksgelden.  

Deze tekst staat op een vrij prominente plek op de site waar de uitleg over het OMT staat, dus -blijkbaar- verwacht men al vragen omtrent de integriteit van de leden van het OMT, lijkt mij het doen overkomen.

En dat is niet zo gek, want laten we wel wezen. Als ineens jouw bedrijfje "testfaciliteiten voor bacteriën en virussen" het ineens supergoed doet door een laten we zeggen 'COVID-epidemie' dan is de waarschijnlijkheid dat je NIET wilt dat deze voorbij is vrij hoog. Dat geldt ook voor mensen die aandelen hebben in medicijnen die een ziekte niet zo zeer verhelpen, maar 'verlichten'.  Je wilt immers niet dat iets voorbij is, maar iets zo lang mogelijk in stand houden om jouw 'verlichtende medicijn' te kunnen verkopen is des te meer aannemelijk.

Nu is een financiële 'trail', gemakkelijk na te gaan. Dus zullen de OMT-ers ongetwijfeld een financiële verstrengeling of niet najagen OF - waarschijnlijker- heel goed maskeren en via-via-via-via- geregeld hebben. Waar echter niet op wordt getoetst is 'emotionele belangenverstrengeling'.

Iedereen die gepest is, een buitenbeentje was of anderzijds niet behept is met een enorme vriendenkring en tot de 'gezelschapsdieren' of 'gangmakers' wordt gerekend, weet waar ik het over heb. 

Stel je behoort tot die zojuist genoemde groep. Op een gegeven moment maak je iets heel bijzonders mee. Laten we voor het voorbeeld zeggen: je zit in een bus onderweg naar een vakantiebestemming en die bus verongelukt, maar iedereen overleeft het op miraculeuze wijze doordat jij wist hoe je iedereen uit die bus moest krijgen. 

Het eerste de beste verjaardagsfeest, bedrijfsborrel en weet ik niet wat waar ze je nooit zagen staan ben JIJ ineens het middelpunt. Je kunt je heldhaftige verhaal keer op keer doen en je laaft jezelf aan al die aandacht die je krijgt... na jaren het verhaal te hebben kunnen vertellen, wordt de aandacht er voor steeds minder. Je probeert nog hier-en-daar een stukje van de heroïek te poneren, maar DIE spotlight is helaas verder gegaan. Je behoort weer tot die 'muurbloemen-populatie' van oninteressante personen en je betrapt je er op dat je stiekem wilt dat er weer iets rampzaligs gebeurd waar je de held kunt zijn...

En dat is waar ik in de context van een OMT dus bang voor ben en niet alleen voor deze groep, maar ook voor de 'Viruswaanzinwappies'. Dansleraren die eigenlijk nooit zo bijzonder waren, maar nu door stennis en media-aandacht op een (te hoog) voetstuk worden geplaatst door de media en hun wappie-volgelingen. 

Kijk eens naar deze personen. Hoewel iedereen op zich staand uniek is en op zich staand ongetwijfeld een pracht mens. Ik durf te wedden dat er ook mensen bij zitten die in hun specifieke vakgebied al veel bekendheid genieten. Maar de COVID-media aandacht is er één van natuurlijk een heel andere orde. 

Eerst was je een - zij het in je vakgebied of kring misschien zeer gewaardeerde en erkende - persoon waar buiten je vakgebied nog nooit iemand van had gehoord. Plots ben je DE man waar de regering naar luistert EN die macht heeft om iets wel /niet te gunnen.  Jouw oordeel bepaald of een dierentuin wel of niet bezocht gaat worden de komende maanden. Jouw oordeel bepaald of iemand op een stairmaster in een partytent staat de sjouwen of gewoon in een sportschool terecht kan.  Jij bent diegene waar de overheid zich aan ergert. Jij bent diegene waarvan de overheid juist wil dat je je mond houdt. 

De media schrijft over je. 

De mensen geven je positieve of negatieve aandacht. Maakt niet uit; HET IS AANDACHT.

Je wilt dat het nooit stopt, al die jaren van bewegen in jouw leszaaltje. Al die jaren dat je ouders WEL een luis in de pels konden zijn van de overheid, maar jij in je majot stond rond te huppelen in een schooltje en je dreadlocks het enige waren waar mensen commentaar op hadden. 

De ene wil dus dat het nooit stopt, die wil dat mensen zoveel mogelijk bij elkaar komen. Dat de COVID-regels weg worden gedaan. Zolang COVID er is, heeft hij het podium om te ageren. De andere wil dat het óók nooit stopt, maar dan qua regelgeving en maatregelen. Hoe langer hij de maatregelen kan rekken, hoe langer zijn 'clubje' nog operationeel moet zijn om regering te adviseren. 

Vaccinatie? Hij werkt, hij werkt niet, het is een hoax, het is het enige middel... We zien de cijfers terug vallen, oh nee, toch een bejaardenhuis dat gevaccineerd is en waar TOCH weer infecties zijn. Variant 1 en dan ook variant 2 en 3 en 4... het lijkt maar niet op te houden...

Beide kanten van het verhaal zijn nu DE verhaalmakers op het (niet te houden) feestje...

In mijn optiek moet je dus niet alleen kijken naar het financiële voordeel maar ook naar de emotionele belangenverstrengeling van diegenen die nu het meest in de media verschijnen...

Wat als men helemaal niet wil dat het voorbij gaat....

vrijdag 30 april 2021

FLY-en, wat is dat dan? Bekentenis en Start met GLIMMEN!!!!

Ik ben een 'overtuigd FLY-er' of 'FLY-ster', ook wel  FlyBaby genoemd. Dat is iemand die de systematiek van de FlyLady volgt voor het elimineren van CHAOS (can't have anyone over syndrome, oftewel ik kan niemand op bezoek hebben syndroom) en zorgen voor RUST in je leven, huis en relaties, maar vooral ook je hoofd. 

Ik kan het iedereen aanraden. Ik merk echter dat mensen vaak denken 'jaja... het zal wel' en het allemaal wat vaag vinden OF ze vragen 'wat is het dan?'. Mensen vragen mij ook vaak 'hoe kan het dat je daar allemaal tijd voor hebt?'... of 'hoe krijg je dat allemaal gedaan?'. Of zeggen.. voor mij érg grappig: maar jij bent zo georganiseerd....

Geloof me. Dat is niet van nature zo. Het is aangeleerd en jij kunt dit ook! écht waar!!!!

In 2015 was ik het ineens zat. Ik kwam thuis en het voelde als 'zooitje'. Ondanks een goed salaris, was het toch aan het einde van de maand vaak zo dat ik 'naast het geld greep' en gebruik moest maken van het 'reservepotje'. Een kapotte dakgoot hielp niet mee, evenals een gebroken kies (nagenoeg op hetzelfde moment en beiden kostten behoorlijk wat geld). De druppel was dat ik met een (duur) tijdschrift thuis kwam en toen ik het in de lectuurmand legde, er al een exemplaar in lag. Schaam ik me daarvoor? JA!!! of eigenlijk ... daar schaamDE ik me voor. Ik weet echter dat als ik die schaamte voorbij durf te stappen ik misschien - al is het maar één - iemand kan helpen. 

Maar hoe pak je dingen dan aan? Tot dan toe had ik iedere keer hele dagen getracht alles in één keer op orde te krijgen. Dagen alles uitmesten, ordenen, van de ene naar de andere plek verschuiven onder het mom van 'dan ziet het er netjes uit' om dan na enkele weken er achter te komen dat het weer een zooitje is (en dan nog niet eens te hebben over dat j
e eigenlijk niks meer kunt vinden...want die logische plek bleek helemaal niet zo logisch... ). 

Ik kwam op een site uit die 'FlyLady.org' heette. FLY is een afkorting van 'Finally Loving Yourself', oftewel 'Eindelijk van Jezelf Houden'. Ik besloot het een kans te geven, ondanks de ontzettend - wat ik noem - happy-peppie, soms overdreven Amerikaanse aanpak en ik besloot ook om het echt te volgen zoals het beschreven was. 

Nu - 6 jaar later- 'FLY' is nog steeds. Mijn huis is 'op orde', evenals mijn financiën en zoals de 'FlyLady' belooft: je hebt daardoor ook ruimte in je hoofd om andere dingen op te pakken en naar anderen om te kijken. Het gaf me de ruimte om te kunnen stoppen met roken zonder weer voor de tigste keer terug te vallen. Het gaf me financiële ruimte om (nagenoeg helemaal) biologisch te eten en duurzaam dingen te kopen (want duurzame kleding is wat duurder dan 'gewone kleding'). Het gaf me de ruimte om te gaan wandelen (tot grote afstanden aan toe). Het gaf me de ruimte om weer mijn opleiding natuurgeneeskunde (fytotherapie, massagetechnieken, ontspanningscoach, etc) op te pakken...maar het gaf me ook die innerlijke rust met niet meer overal schuldig over te voelen... 


Benodigdheden voor een glimmende gootsteen...

De systematiek is gebaseerd op routines en gewoonten aanleren.  Als je eenmaal een gewoonte hebt aangeleerd, voeg je die toe aan de routine van dat moment van de dag. Routines zorgen er voor dat je alles op de automatische piloot doet en dat het weinig moeite kost. Verder zijn dingen 'achter je kont opruimen' en alles doen wat je leven (morgen) makkelijker maakt, dingen die onderdeel uit maken van het 'FLY-en'. De sleutel is echter ook: BABYSTAPJES. Niet alles in één keer willen doen.

Voor mensen die 'van nature georganiseerd' zijn lijkt de systematiek 'buitenaards' en vreemd. Maar voor mensen - zoals ik- die van nature chaotisch zijn óf te perfectionistisch is het hebben van deze handvatten een verademing. Een perfectionist doet namelijk NIKS als er geen tijd genoeg is om het PERFECT te doen, je roept daarom continue 'ik heb geen tijd om...'. Terwijl stiekem dit niet het geval is, we maken de zin namelijk niet af.... 'ik heb geen tijd om het perfect te doen' is de complete zin.  Daarnaast willen we ook alles in één keer doen. Die laatste kriebelt bij mij in sommige gevallen nog steeds, geef ik zo toe, maar als je het daarna niet bijhoudt omdat het 'niet goed genoeg kan', dan is die glans van die prestatie er snel af. 

Maar wat ís het dan?  

Het is dus een systeem. Een methode. Je bouwt routines op en gewoonten. Eén (baby)stapje per keer. Die routines zorgen er voor dat je een automatische piloot creëert. Door dagelijks een klein beetje te doen, hoef je niet alles in één keer te doen op één dag. Je gaat er voor zorgen dat je die dingen doet die dingen gemakkelijker voor je maken en zorgen dat je minder stress hebt.  Je doet alles in blokjes van 15, 10, 5 of zelfs 2 minuten, íets doen is altijd beter dan níets doen en ook imperfect uitgevoerd is nog altijd beter dan niet uitgevoerd. 

  • Je hebt ten minste een ochtend en een avondroutine; die wordt groter naar mate je meer gewoonten eigen maakt. 
  • Je hebt ook een dagelijkse 'focus' iets dat je specifiek die dag doet. 
  • Je huis verdeel je in zones en iedere week van de maand richt je je op die specifieke zone
  • Je doet íets in plaats van niets, ook al is het imperfect (in jouw gedachten)

Het start echter allemaal met 'de Glimmende' of 'de Glanzende' Gootsteen. 

Werkt dat echt?  JA!!! dat werkt écht...

Dus. Als je wilt weten HOE ik zoveel tijd heb. Hoe het kan dat ik alles lijk te kunnen in een beperkte tijd... wat je ook invult... Ik ben écht begonnen met die glanzende gootsteen... écht waar. Als je dus ook die rust, controle etc. wilt hebben, neem dan die eerste stap en blijf vervolgens babystapjes nemen en dan beloof ik dat JIJ er ook komt!

Ik houd een site bij in het Nederlands (met toestemming van de FlyLady zelf!) : www.funtestic.nl/flysite.

en ja... ik heb óók mijn 'glanzende gootsteen' vlogje gemaakt :-D 
Dus stel niet langer dingen uit en probeer dit eens voor een maandje... als het niet bevalt kun je er altijd nog mee stoppen en één keer gemist is het geen probleem, je 'springt er weer in' waar we zijn!



I test, therefore I learn. I learn, therefore I test.

[This blog was originally published as Dutch article in TestNet Nieuws
(http://nieuws.testnet.org/vak/ik-test-dus-ik-leer-ik-leer-dus-ik-test/)]
In one of my previous blogs I wrote about the centipede and while I wrote it with sarcasm in mind, especially when working in consultancy it becomes evident -with all the hiring-desks and brokers that have nested themselves between client and supplier- that the illustrated jack-of-all-trades is actually asked for. 
Hiring agencies and selection desks use (a form of) semantic tests (checks) to see if the requested data and - if applicable- the accompanying certificate - is in the resumé. Every tester knows - off course- that a semantic test is there to verify the validity of inputs and not - while the name might suggest otherwise- an elementary comparrisson technique that is necessary to thouroughly test functionality based on pseudocode or similar specifications. 
While I was hoping that my years of experience would get me somewhere nowadays, nothing is less true. No certificate: no job. So I had to go back to school and 'hit the books' to be able to test again. Much of the requested certificates are (based on) knowledge that I already have experience in in practice but I never got the official certificate. So I had to study again, Especially since practice now seemed a pitfall for the exam. The exam has questions with multiple choice answers which are derived directly from the theory. I figured out very quickly by doing practice-exams that I started doubting the answers because in practice, the solutions are never applied so black-and-white as the anwers describe OR in practice a combination of answers is applied. The exam demands the 'most fitting answer', but in practice that is dependent on the situation...

Letting go the thought of 'that is the way things work' for the benefit of 'this is how it is described in theory' was an eye-opener for me. How many times did I myself explain to somebody that was starting as tester "yes, the theory might say that, but in practice it works like this...". In this case it is "yes, in practice you are doing it like this, but the theory states that..." And then I was also bothered during the exam by the thought: "I think it is like this in practice, but the theory probably is stating this..." and afterwards when checking the answers it seemed that my knowledge of how I would have done it in practice, was the right answer. It is a big hassle to relearn everything that I learned in my early days when I began as tester after all these years of practice. The saying is 'as the twig is bent, the tree is inclined' but aparently testing this is easier said than done.

Another eye-opener was that I thought that 'SINO' (SCRUM in Name Only) and thus SCRUM-mis-use was very common. Well, than you should dive into 'Prince2'... 'PINO' (Prince2 in name only) and the mis-use of that name is far more serious and widespread than or will every be the case than with SINO. Did you know for example that testing and quality (yes, yes!) is an embedded part of Prince2? Did we as testers got fooled by project managers that were able very skillfully hide testing under the carpet... I have seldom seen an exception report or have seen one rule in a risk ledger which Prince2 describes as one of the deliverable to a steering committee when an activity can't be executed according to plan of when there's an increased risk. Read: when not enough testing can be done or testing cannot start on time (of finished in time)... well... never too late to learn...
Also in the upcoming year(s) 'learning' seems to be the trend at various (test)conferences, as it has been the passed years with themes like "Learning to test, testing to learn'  (EuroSTAR)  and ' “Verbreed je basis: nieuwe vaardigheden voor testers!” (TestNet).  These conferences point out the importance of learning in practice and learning new skills. I'm willing to bet that one skill isn't thaught and that is the learning itself. One needs to learn to learn! Where the theory ends in practice, when to apply theory and when in practice one needs to use theory as basis for argumentation. But HOW you should do that, isn't thaught. 
In my experience (learning) the theory is increasingly seen as something 'dirty', let alone that we verify the learned by doing an exam ánd getting a certificate for it. The certificate isn't saying anything about the skill of the tester. But I find this a very black-and-white line of thought. Especially 'us testers' should know the importance of verification, validation and even falsification and we finalize this by writing a report. If I would state that the report doesn't say anything about how the systems performs it would be totally quatsch. We know exactly how the tests were performed and how the system (does not) perform, but the report reflects what we have tested. 
Learning and doing are entwined and  -for me- also getting a certificate is part of that. Because I can be convinced of my skills and knowledge, but my future employer likes to have that in writing and would like the evidence by seeing a certificate. And that is why this verifying and falifying centipede is still studying actively on upcoming exams. I test, so I learn and I learn, so I test!